Jongenszaken

Alle zaken voor en over kleine jongens.

Arrivederci

Arrivederci!

 

In mijn vorige blog kon je lezen dat we op de bonnefooi vier weken naar Italië vertrokken. Ik wilde mijn jongens laten kennismaken met avontuurlijk reizen, ze stimuleren in zelfstandigheid, en laten ervaren hoe vrijheid voelt. Nou dat is gelukt. En hoe! Ze namen het avontuurlijke soms iets te letterlijk.

 

Onder moeders rok

In eerste instantie was ik nog wel vereerd toen de dame van een Toscaanse B&B me prees om mijn zelfstandige zoontjes. ‘I loooove you’re boys!!! So different from Italian kids who depent on mother’s skirts!’  En ik vond het ook wel grappig dat mijn knapen zeiden: ‘wij gaan een avontuur maken mam en pap’. Dan vertrokken ze met emmer en schep naar het strand, onze hond in hun kielzog, en kwamen terug met een lading schelpen en een nog grotere lading sterke verhalen. Als de oudste in een restaurantje naar het toilet moest, vroeg hij aan de ober ‘baňo?’ En ook zelf broodjes halen bij een bakker of ijsjes bestellen, ging de mannen goed af en leverde altijd vertederende blikken van de lokale bevolking op. Mission completed! Dacht ik.

 

Gone with the wind

Maar het avontuur lonkte steeds meer. De ondernemende knulletjes kregen de smaak te pakken. En als een moeder zelfstandigheid predikt, waarom zou je haar dan nog iets vragen? Op een middag nabij Venetië legde ik mijn jongste ventje in zijn campingbedje voor een dutje. De oudste stopte ik in ons bed onder het mom ‘een uurtje slapen dan kunnen we vanavond naar een restaurant en mag je wat langer opblijven.’ Ontspannen zaten mijn wederhelft en ik in het zonnetje met een aperole spritz. Nietsvermoedend liep ik na een half uur het huisje binnen om aldaar tot de ontdekking te komen dat beide bedden…leeg waren. In een oogwenk zag ik dat de kinderfietsjes waren verdwenen. Wel potverdorie!

 

Het boevenpad

Op hoge poten struinde ik in mijn bikini over de camping, speurend naar die snotapen. Nu ben ik geen voorstander van het flaneren -of in dit geval stampvoeten- over een camping in bikini, geloof me. Zeker niet als de persoon in kwestie de 25 al lang gepasseerd is. Maar nu brak nood wet. Na driftig wat weggetjes te zijn ingeslagen, had ik de weglopers gelukkig in het vizier. Op hun fietsjes scheurden ze de hoek om. Tot mijn verbazing zag ik dat de jongste telg gehuld was in een korte broek met shirt, smaakvol op elkaar afgestemd, terwijl ik hem toch echt met alleen een luier aan in bed had gelegd. Ze keken me schuldbewust aan. ‘Direct naar huis,’ zei ik enkel tegen de oudste. En aan de jongste vroeg ik: ‘Heeft je broer je uit bed gehaald en aangekleed?’ ‘Nee,’ was het antwoord. ‘Je kunt het eerlijk tegen me zeggen, ik word niet boos,’ probeerde ik nog eens. Maar nee, hij perste zijn lippen op elkaar, schudde met zijn hoofd en hield zijn broer het hand boven het hoofd.

 

Gedoemd toekomstperspectief

Op zich best grappig, zie ik je denken. De vierjarige die de tweejarige uit bed tilt en aankleedt om vervolgens samen eruit te sneaken op de stalen ros. En dan ook nog ontkennen, ware broederliefde. Maar waar moet dat heen als ze pubers zijn? Wordt dit stoute gedrag stouter naarmate de jaren verstrijken? Gaan ze dan met zatte kop joyriden in mijn auto om die vervolgens brandend bij de dorpsschool naar binnen te rijden terwijl ik in de veronderstelling ben dat ze huiswerk aan het maken zijn op hun kamer? Help! Volgend jaar toch maar gewoon die all inclusive trip bij Club Med…

dinsdag, 09 juni 2015 19:33